Równość płci w miejscu pracy to jeden z kluczowych elementów współczesnej polityki społecznej i zawodowej. Laboratoria, gdzie interdyscyplinarne zespoły współpracują nad innowacyjnymi projektami, są miejscem, w którym ta idea nabiera szczególnego znaczenia. Jednak równość płci to nie tylko kwestia zapewnienia “równych” praw tylko dla kobiet czy też dla samych mężczyzn.
Czy równość płci oznacza identyczne traktowanie wszystkich? A może to podejście, które uwzględnia różnorodne potrzeby i możliwości obu płci?
W laboratoriach pracownicy wykonują zarówno zadania fizyczne, jak i intelektualne. Ważne jest, aby podział obowiązków nie wynikał z uprzedzeń czy stereotypów, ale z rzeczywistych kompetencji i możliwości.
“Tu poprosimy któregoś z Panów”
Często od mężczyzn oczekuje się, że będą wykonywać zadania wymagające większej siły fizycznej, takie jak przenoszenie ciężkich materiałów, ustawianie lub naprawianie sprzętu laboratoryjnego. Może to prowadzić do nierówności, ponieważ kobiety mogą być mniej obciążane takimi zadaniami, mimo że teoretycznie mogłyby chcieć wykonać niektóre z nich.
Co więc zrobimy z prośbami…
“Potrzebuję silnego Pana, żeby coś przenieść”, “Nie działa mi rzutnik, może któryś z Panów go uruchomi”, “Potrzebny jest Pan do, przeniesienia butli z gazem”, “To są niebezpieczne substancje, to może poprosimy Pana”, “Mam prośbę do Pana, żeby rozłożył Pan sprzęt do wykonania pomiarów u klienta”, “Mężczyźni są silniejsi, dlatego ma Pan przypisaną nocną zmianę”, “Do wyniesienia odpadów poprosimy któregoś z Panów”.
Czy z tego rezygnować…czy taka pomoc nie jest naturalna? Czy o tym rozmawiamy w zespole? Czy równość to zawsze równe możliwości?
I możnaby dalej wymieniać
Chociażby presję bycia głównym żywicielem rodziny. Społeczne oczekiwania wobec mężczyzn jako tych, którzy „muszą zarabiać więcej”, mogą prowadzić do dyskryminacji, gdy wybierają mniej dochodowe zawody.
Z drugiej strony dane wskazują, że biznes to świat mężczyzn, a świadczą o tym:
“Luka płacowa”
Kobiety często zarabiają mniej niż mężczyźni za tę samą pracę lub za prace o podobnej wartości. Tzw. luka płacowa wynika z nierówności w wynagrodzeniach oraz ograniczonych możliwości awansu.
“Szklany sufit”
Kobiety mogą mieć trudniejszy dostęp do wyższych stanowisk, co nazywane jest “szklanym sufitem” – niewidzialną barierą uniemożliwiającą im awans na najwyższe szczeble hierarchii zawodowej.
Ograniczone możliwości w zawodach technicznych i naukowych (STEM)
Kobiety są często postrzegane jako mniej zdolne do pełnienia ról związanych z zarządzaniem, technologią lub wymagających wysokiego poziomu decyzyjności. Często spotykają się z komentarzami w stylu “to praca dla mężczyzny”.
Podwójne standardy w ocenie pracy
Kobiety są oceniane bardziej surowo niż mężczyźni. Na przykład, ich sukcesy mogą być przypisywane “szczęściu”, a nie kompetencjom, podczas gdy od mężczyzn oczekuje się większej inicjatywy i zdecydowania.
Przeszkody w osiągnięciu równości
Widać, że nadal mamy zbyt niski kapitał społeczny i odzwierciedla to się w środowisku pracy. Często o wszystkim decydują stereotypy, brak świadomości i dyskryminacja ukryta w strukturze organizacyjnej. Co można z tym robić? Pozostaje ciągła edukacja, budowanie świadomości i dialog.
red.