Do tej grupy należy także kwas D- askorbinowy, który nie wykazuje korzystnych właściwości witaminy C. Witamina C została wyizolowana w 1928 roku przez węgierskiego biochemika Alberta Szenta-Gyorgyia. Za jej odkrycie oraz ustalenie struktury chemicznej otrzymał Nagrodę Nobla. Kwas L-askorbinowy w naturalny sposób jest syntetyzowany przez organizmy różnych roślin oraz zwierząt , a substratem wykorzystywanym w syntezie jest D-glukoza. Na skalę przemysłową witamina C otrzymywana jest metodą opracowaną w 1934 roku, która także wykorzystuje D-glukozę. Kwas askorbinowy ma postać krystalicznego białego proszku, który dobrze rozpuszcza się w wodzie, jednak jest wrażliwy na działanie promieni słonecznych oraz wysokich temperatur. Wita-mina C jest częstym składnikiem żywności – w postaci dodatku, regulatora kwasowości czy naturalnego przeciwutleniacza. Ze względu na brak enzymu (oksydazy L-gulonolaktonowej) witamina C nie jest syntetyzowana w organizmie ludzkim i musi być dostarczona wraz z pożywieniem.

Czas na Farmację 3/2025

Korzystaj z pełnego dostępu do artykułów bezpłatnie subskrybując czasopismo >>>